Vandaag mag ik 49 jaar worden.
En eerlijk?
Dat voelt helemaal niet als een getal waar ik wakker van lig.
Sterker nog... hoe ouder ik word, hoe minder belangrijk ik mijn leeftijd eigenlijk vind.
Toen ik achttien was, voelde ik me veel ouder dan vandaag.
Niet omdat ik meer levenservaring had, maar omdat het leven me dwong om veel te snel volwassen te worden. Door omstandigheden droeg ik een rugzak die eigenlijk veel te zwaar was voor een meisje van achttien. Ik nam alles serieus. Ik piekerde. Ik voelde me verantwoordelijk voor de wereld om me heen. En misschien wel het meest van alles... ik maakte me veel te druk over wat anderen van mij zouden denken.
Als ik vandaag naar die achttienjarige Anja kijk, zou ik haar het liefst even willen vastpakken.
Ik zou haar willen vertellen dat het leven niet alleen bestaat uit overleven, maar ook uit léven.
Dat dromen geen leeftijd hebben.
Dat fouten maken niet het einde van de wereld is.
En dat je jezelf nooit kleiner hoeft te maken om in het plaatje van iemand anders te passen.
Begrijp me niet verkeerd.
Ook vandaag worstel ik nog.
Er zijn nog steeds dagen waarop zorgen, twijfels of verdriet me proberen mee te sleuren. Het leven is geen sprookje geworden alleen omdat er een paar extra kaarsjes op mijn taart staan.
Maar er is één groot verschil met vroeger.
Waar de achttienjarige Anja zich vaak liet verlammen door de zwaarte van het leven, probeer ik die zwaarte vandaag bewust van mijn schouders te laten glijden. Niet door ze te ontkennen, maar door ze niet langer mijn hele leven te laten bepalen.
En misschien nog belangrijker...
Ik probeer mezelf opnieuw toe te laten om me te verwonderen.
Over een mooie zonsondergang.
Over een onverwachte glimlach.
Over een goed gesprek.
Over de rust die je soms zomaar kunt voelen.
Over de kleine dingen die we zo vaak vanzelfsprekend zijn gaan vinden.
Want juist in die verwondering ontdek ik telkens opnieuw dat het leven zoveel méér is dan de zorgen die we met ons meedragen. De zwaarte zal er soms altijd zijn... maar ze hoeft niet het enige te zijn waar we naar kijken.
Ik kies er steeds opnieuw voor om vooruit te blijven kijken.
Om te blijven dromen.
Om te blijven lachen.
En vooral... om te blijven léven.
Vandaag, op mijn negenenveertigste, doe ik dingen waarvan die achttienjarige Anja niet eens had durven dromen.
Ik schrijf.
Ik creëer.
Ik bouw aan De Verhalenheks.
Wat ooit begon met een paar losse quotes, groeide uit tot verhalen, een eigen website, workshops, kaartendecks, boeken en dromen die stap voor stap werkelijkheid worden. Niet omdat alles vanzelf ging, maar omdat ik eindelijk durfde te geloven dat mijn stem het waard was om gehoord te worden.
En weet je wat misschien nog wel het mooiste is?
Ik voel me vandaag vrijer dan ooit.
Niet omdat het leven plots eenvoudig is geworden.
Niet omdat alle zorgen verdwenen zijn.
Maar omdat ik steeds minder leef volgens de verwachtingen van anderen en steeds meer volgens mijn eigen hart.
Misschien is dat wel het mooiste cadeau dat ouder worden je kan geven.
Niet meer jeugd.
Maar meer jezelf.
Daarom vier ik vandaag niet mijn leeftijd.
Ik vier alles wat me gevormd heeft.
De mensen die mijn pad kruisten.
De lessen die soms pijn deden.
De dromen die uitkwamen.
En misschien nog wel meer de dromen die nog op me wachten.
Want leeftijd is uiteindelijk niets meer dan een getal.
Het vertelt je hoe lang je hier al bent.
Niet hoeveel moed je hebt verzameld.
Niet hoeveel liefde je hebt gegeven.
Niet hoeveel keer je opnieuw bent opgestaan.
En al helemaal niet hoeveel mooie hoofdstukken er nog geschreven mogen worden.
Dus als ik één wens mag uitspreken, voor mezelf én voor jou, dan is het deze:
Vier je leven. Niet je leeftijd.
Laat je niet tegenhouden door het getal op je identiteitskaart.
Laat je leiden door de dromen in je hart.
Want zolang je nieuwsgierig blijft, blijft groeien, blijft vallen én weer opstaat, ben je nooit te oud om een nieuw hoofdstuk te beginnen.
Want de kaarsjes op de taart vertellen hoeveel jaren voorbij zijn.
Maar jouw glimlach en je verwondering over de kleine dingen vertellen hoeveel leven er nog in je zit.
En geloof me...
Daar bestaat geen leeftijd op.
Veel liefs,
De Verhalenheks 🩷