Er zijn van die mensen die ergens aan beginnen.
En er zijn van die mensen die eerst zevenentwintig mogelijke rampenscenario's bedenken.
Ik behoor helaas tot die tweede categorie.
Als ik een nieuw idee krijg, duurt het ongeveer drie minuten voor er een volledige crisisvergadering wordt samengeroepen in mijn hoofd.
En dat interne crisisteam neemt zijn werk bijzonder ernstig.
Er worden risicoanalyses gemaakt.
Er verschijnen grafieken.
Er worden PowerPoints bovengehaald.
En ergens zit er altijd wel iemand die vraagt:
Ja maar... wat als het mislukt?
Wat als niemand erop zit te wachten?
Wat als je jezelf belachelijk maakt?
Wat als het fout loopt?
Wat als het héél fout loopt?
Wat als het zó fout loopt dat de geschiedenisboeken er later nog over schrijven?
TEGEN DAT DE VERGADERING AFGELOPEN IS, BEN IK MEESTAL TE GEVLOERD OM NOG MAAR TE DURVEN BEGINNEN.
Het gekke is dat bijna alles wat ik ooit geleerd heb, begonnen is met nieuwsgierigheid.
Niet met zekerheid. Niet met een waterdicht plan. Niet met een garantie op succes.
Gewoon met nieuwsgierigheid.
Zo ben ik ooit Italiaans beginnen verstaan.
Niet omdat ik van plan was een nieuwe taal te leren.
Ik was het gewoon beu om aan tafel te zitten terwijl iedereen rondom mij druk in het Italiaans aan het praten was en ik erbij zat als een bloempot met een pollepel.
Dus begon ik te luisteren.
Woorden te vergelijken. Verbanden te leggen.
Een beetje Frans erbij te sleuren. En voor ik het wist, verstond ik veel meer dan de bedoeling was.
Tot grote verbazing van sommigen en lichte frustratie van anderen.
Want plots bleek dat van taal veranderen niet langer voldoende was om dingen geheim te houden.
Dat is het mooie aan nieuwsgierigheid.
Nieuwsgierigheid vraagt niet:
Kan ik dit?
Nieuwsgierigheid vraagt:
Wat gebeurt er als ik dit probeer?
Kinderen begrijpen dat instinctief.
Geef een kind een kartonnen doos en het bouwt een ruimteschip.
Geef een volwassene dezelfde doos en die vraagt zich af waar de handleiding ligt.
Ergens onderweg zijn we gaan geloven dat alles van de eerste keer goed moet zijn.
Dat we pas mogen beginnen als we zeker weten dat we niet zullen falen.
Dat we pas mogen springen als we exact weten waar we zullen landen.
Maar zo heb ik nog nooit iets geleerd.
Niet lezen. Niet schrijven. Niet liefhebben. Niet talen begrijpen. NIET LEVEN.
Al die dingen begonnen met stuntelen.
Met proberen.
Met fouten maken.
Met opnieuw proberen.
En misschien is dat wel wat ik steeds meer begin te beseffen.
Dat de mooiste dingen in een mensenleven zelden ontstaan uit zekerheid.
Ze ontstaan uit nieuwsgierigheid.
Uit dat kleine stemmetje dat zegt: Goh... ik vraag me af...
Terwijl het crisisteam alweer de nooduitgangen controleert.
Dus als je vandaag een wild idee hebt, een plan, een droom of iets waarvan je nog niet weet of het gaat lukken...
Luister dan misschien even naar Nieuwsgierigheid.
Ze zit meestal achteraan in de vergaderzaal. Ze maakt weinig lawaai.
Ze heeft geen PowerPoint. Geen statistieken. Geen rampscenario's.
Ze steekt alleen heel beleefd haar hand op en vraagt:
ZULLEN WE HET GEWOON EENS PROBEREN?
De Verhalenheks