(Een klein pleidooi voor de mannen)
Als we terugkijken naar de geschiedenis, mogen we één ding nooit vergeten: de rechten die vrouwen vandaag hebben, zijn er niet vanzelf gekomen. Generaties vrouwen hebben gevochten voor stemrecht, voor het recht om te studeren, om een eigen inkomen te hebben, om eigendom te bezitten en om keuzes te maken over hun eigen leven. Daar mogen we dankbaar voor zijn. Dat gevecht was noodzakelijk en heeft onze samenleving rechtvaardiger gemaakt.
Maar soms vraag ik me af of we, ergens onderweg, ook iets anders zijn kwijtgeraakt.
Eeuwenlang leefden mannen en vrouwen in een maatschappij waarin de rollen vrij duidelijk verdeeld waren. De man werd geacht voor het inkomen te zorgen, de vrouw voor het gezin en het huishouden. Dat systeem kende heel wat onrecht. Veel vrouwen hadden weinig vrijheid en waren afhankelijk van hun echtgenoot. Dat mogen we niet romantiseren.
Toch zat er achter die rolverdeling ook een wederzijdse afhankelijkheid. Wanneer beide partners elkaar met respect behandelden, droeg ieder op zijn eigen manier bij aan hetzelfde doel: een thuis bouwen.
Vandaag leven we gelukkig veel vrijer. Mannen en vrouwen mogen zelf kiezen hoe ze hun leven invullen. En precies dat is een enorme rijkdom.
Maar vrijheid brengt ook nieuwe verwachtingen met zich mee.
Van veel mannen wordt vandaag verwacht dat ze financieel stabiel zijn, emotioneel beschikbaar, een betrokken vader, een liefdevolle partner, een goede luisteraar, ambitieus op het werk, behulpzaam in het huishouden én voortdurend rekening houden met de gevoelens van iedereen rondom hen. Dat zijn op zich geen onredelijke verwachtingen. Alleen worden ze vaak allemaal tegelijk gesteld.
En misschien vergeten we daarbij soms dat ook mannen behoefte hebben aan iets heel eenvoudigs.
Aan waardering.
Aan erkenning.
Aan het gevoel dat iemand ziet hoeveel moeite ze doen.
Vaak denken we dat mannen vooral verlangen naar status, succes of uiterlijk vertoon. Maar wanneer je echt naar hen luistert, hoor je vaak iets heel anders. Ze willen zich gerespecteerd voelen. Gewaardeerd. Het gevoel hebben dat hun inzet ertoe doet. Dat ze niet alleen afgerekend worden op wat ze vergeten zijn, maar ook gezien worden om wat ze wél proberen.
Misschien geldt dat trouwens evengoed voor vrouwen.
Misschien verlangen we uiteindelijk allemaal naar hetzelfde: iemand die zegt:
"Ik zie jou. Ik zie wat je doet. Dank je wel."
Gelijkwaardigheid betekent immers niet dat mannen en vrouwen identiek moeten zijn. Het betekent ook niet dat één van beide steeds meer verwachtingen mag hebben van de ander.
Echte gelijkwaardigheid ontstaat wanneer rechten en verantwoordelijkheden hand in hand blijven gaan. Wanneer we elkaar niet bekijken als tegenstanders, maar als bondgenoten.
Dat betekent ook dat we voorzichtig moeten zijn met veralgemeningen. Er zijn nog altijd vrouwen die dagelijks met onrecht of geweld worden geconfronteerd. Er zijn ook mannen die zich ongezien voelen, die worstelen met verwachtingen of die ervaren dat er weinig ruimte is voor hun kwetsbaarheid. Beide verhalen verdienen het om gehoord te worden.
Misschien is dat wel de uitdaging van deze tijd.
Niet opnieuw kiezen wie er gelijk heeft.
Maar opnieuw leren kijken naar elkaar.
Want achter elk debat over mannen en vrouwen schuilt uiteindelijk iets veel menselijkers.
Twee mensen die allebei verlangen naar respect.
Naar veiligheid.
Naar erkenning.
En misschien begint echte gelijkwaardigheid precies daar.
De Verhalenheks