Ergens onderweg hebben we het idee gekregen dat een groot leven er ook groot moet uitzien.
Je moet iets bereiken. Vooruitgaan. Groeien. Meer verdienen dan vorig jaar, verder staan dan vijf jaar geleden en liefst ook nog een beetje kunnen uitleggen waar je over tien jaar wilt zijn.
Je moet reizen. Dromen najagen. Jezelf ontwikkelen. Een plan hebben. En gelukkig mogen we tegenwoordig steeds meer zelf bepalen wie we willen zijn.
Je mag CEO worden. Ondernemer. Wereldreiziger.
Je mag een bedrijf leiden, honderd mensen aansturen of iets bouwen waarvan iedereen zegt dat het onmogelijk is.
Je mag kinderen krijgen. Of geen kinderen.
Je mag alleen leven. Of met iemand.
Je mag de wereld rondreizen met één rugzak en drie onderbroeken.
En terecht.
Maar soms vraag ik me af of we onderweg niet een klein stukje vrijheid zijn kwijtgeraakt, terwijl we dachten dat we ze eindelijk helemaal hadden veroverd.
Want wat als je helemaal niet hogerop wilt?
Wat als jouw grootste verlangen niet is om de wereld te veroveren, maar om ergens thuis te komen?
Wat als je graag werkt, maar niet leeft om te werken?
Wat als je liever tijd hebt dan status? Wat als je helemaal niet op zoek bent naar meer, groter, verder of beter?
Dan lijkt er plots iets uitgelegd te moeten worden.
Wil je dan niets bereiken?
Heb je geen ambitie?
Wil je niet vooruit in het leven?
Maar vooruit. Waarheen eigenlijk? En wie heeft bepaald dat jouw richting de mijne moet zijn?
Als jij ervan droomt om een bedrijf uit de grond te stampen, doe het.
Als jij de wereld wilt rondreizen, ga. Als jij boeken wilt schrijven, een diploma wilt halen, een berg wilt beklimmen of iets wilt bouwen waarvan iedereen zegt dat het onmogelijk is, dan hoop ik dat je het doet.
Maar als jouw droom kleiner oogt… dan hoop ik dat je die óók durft te kiezen.
Misschien wil jij gewoon een huis waar je graag thuiskomt.
Werk dat genoeg betaalt, maar niet al je uren opeet.
Kinderen die later nog weten hoe jouw stem klonk wanneer je hun naam riep. Iemand naast je met wie je niet iedere dag een avontuur hoeft te beleven, omdat samen boodschappen doen soms al genoeg avontuur is.
Een tuin. Een hond. Een stapel boeken. Koffie in de ochtend. Rust.
Misschien klinkt dat voor sommige mensen als een klein leven. Maar ik denk dat we ons daarin behoorlijk vergissen.
Misschien wordt de grootte van een leven niet bepaald door hoeveel mensen jouw naam kennen, maar door hoeveel mensen jouw afwezigheid zouden voelen.
We zijn zo gewend geraakt aan het idee dat geluk ergens verderop ligt. Na die promotie. Na die reis. Als de kinderen groter zijn. Als er meer geld is ... dan. Dan begint het echte leven. Maar het leven kondigt zichzelf niet aan. Er komt geen brief. Geen stem uit de hemel die zegt: Proficiat. Vanaf vandaag is uw echte leven begonnen.
Het gebeurt gewoon. Op een dinsdagmiddag terwijl je aardappelen staat te schillen. Op een avond waarop iemand naast je op de bank zit. In een berichtje waarin iemand vraagt of je goed thuis bent gekomen. In koffie die koud wordt omdat het gesprek te lang duurde. In een lachbui om iets wat achteraf helemaal niet grappig uit te leggen valt.
Misschien hoef je niet altijd meer te willen. Misschien kan het ook ontzettend moedig zijn om te weten wanneer iets genoeg is. Niet omdat je niet meer durft te dromen. Maar omdat je hebt geleerd dat niet iedere droom groot hoeft te klinken om een groot leven te maken.
Misschien wil jij de wereld veranderen. Doe dat dan vooral.
Maar misschien wil jij gewoon een kleine wereld maken waarin een paar mensen heel graag thuiskomen.
En eerlijk? Ik weet niet of dat zoveel kleiner is.
De Verhalenheks