Er is iets bijzonders aan angst.
Ze komt zelden binnen als een grote storm. Meestal sluipt ze stilletjes naar binnen. Ze gaat ergens in een hoekje van je hoofd zitten en begint zachtjes te fluisteren.
"Wat als hij me niet meer graag ziet?"
"Wat als ik het niet kan?"
"Straks verlies ik dit."
Op zich lijken dat onschuldige gedachten. Tot je ze begint te geloven.
En daar begint de vicieuze cirkel.
Want zodra angst het stuur overneemt, ga je de wereld door een andere bril bekijken. Je bent niet langer op zoek naar liefde, maar naar gevaar. Je brein gaat, vaak zonder dat je het beseft, op zoek naar bevestiging van datgene waar je bang voor bent.
Plots valt vooral op wat ontbreekt.
Je ziet enkel de stilte, maar niet meer de honderd gesprekken die eraan voorafgingen.
Je ziet dat ene korte berichtje, maar vergeet alle warme woorden die daarvoor werden uitgesproken.
Je ziet één wolk aan de hemel en vergeet dat de zon de hele dag heeft geschenen.
En hoe meer je daarop focust, hoe echter het begint te voelen.
Het vreemde is dat angst zich daar alleen maar sterker door voelt. Want elk klein detail wordt in haar ogen een nieuw bewijs dat ze gelijk heeft. Daardoor ga je nóg meer analyseren, nóg meer controleren en nóg meer zoeken naar zekerheid.
Maar zekerheid is voor angst nooit genoeg.
Want zodra de ene twijfel verdwenen is, dient de volgende zich alweer aan.
Zo ontstaat een cirkel waarin angst zichzelf voortdurend voedt.
Het is alsof je door een sleutelgat naar de werkelijkheid kijkt.
Door dat kleine gaatje zie je misschien een donkere hoek, een schaduw of een gesloten deur. En omdat je alleen dát ziet, besluit je dat de hele kamer donker moet zijn.
Terwijl je eigenlijk alleen maar het raam zou moeten openen.
Want angst kijkt door een sleutelgat. Liefde kijkt door een open raam.
Angst ziet vooral wat ontbreekt. Liefde ziet ook alles wat er wél is.
Ze ziet het volledige plaatje. Ze ziet ook de warmte, de glimlach, de inspanningen, de kleine gebaren en de momenten waarop iemand er wél was. Liefde weet dat een drukke dag niet automatisch afstand betekent. Dat stilte niet altijd afwijzing is. En dat mensen soms gewoon moe, bezig of in gedachten zijn.
Dat betekent niet dat je angst moet wegduwen.
Integendeel.
Angst is vaak een oude beschermer. Ze probeert je te behoeden voor pijn die je ooit hebt meegemaakt. Alleen beseft ze niet dat ze ondertussen ook de mooie momenten buitenhoudt.
Misschien is de mooiste vraag die je jezelf kunt stellen daarom niet:
"Is mijn angst waar?"
Maar:
"Zie ik op dit moment de werkelijkheid... of kijk ik door het sleutelgat van mijn angst?"
Alleen al die vraag kan ervoor zorgen dat het raam weer een klein stukje opengaat.
En soms is dat alles wat nodig is om opnieuw licht binnen te laten.
Wat kan helpen?
- Merk op wanneer je hoofd verhalen begint te schrijven in plaats van feiten te zien.
- Vraag jezelf af: Weet ik dit zeker, of vul ik de leegte in met mijn angst?
- Kijk bewust ook naar alles wat wél goed gaat. Corrigeer je gedachten hierin.
- Adem even uit voordat je reageert. Niet elke gedachte verdient onmiddellijk een antwoord.
- Durf te vertrouwen op wat iemand over langere tijd laat zien, in plaats van op één moeilijk moment.
En misschien wel het belangrijkste van allemaal:
Je hoeft niet alles onder controle te hebben om veilig te zijn.
Liefde groeit niet door controle.
Liefde groeit door vertrouwen.
Nota: Merk je dat angst steeds opnieuw de hoofdrol speelt in je leven of je relaties? Blijf er dan niet alleen mee rondlopen. Een therapeut, coach of andere professionele hulpverlener kan je helpen om de oorsprong van die angst te begrijpen en de vicieuze cirkel stap voor stap te doorbreken.
– De Verhalenheks